The Hunger Games: Songs from District 12 and Beyond – Igrzyska Śmierci

Od jakiegoś czasu gości na naszych ekranach post apokaliptyczny obraz Ameryki Północnej, na której ruinach powstał kraj Panem, organizujący coroczne igrzyska, w których zwycięzcą jest ten, komu uda się przeżyć. Igrzyska śmierci w reżyserii Gary’ego Rossa już w pierwszy weekend zarobiły 155 mln dol., co świadczy o niezwykłej popularności filmu. Jak bumerang wraca do nas wizja totalitarnej i antyutopijnej rzeczywistości wykreowanej przez G. Orwella w Roku 1984. Za historią zwykłej, nastoletniej dziewczyny Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence), która zgłasza się na ochotnika do turnieju, by ochronić swoją młodszą siostrę, stoją poruszające treści.

Do pracy nad oprawą muzyczną zaangażowano młodych, alternatywnych i odnoszących w ostatnich latach wiele sukcesów, muzyków. Dość wspomnieć, że niemal wszyscy z listy soundrackowej do The Hunger Games otrzymali w ciągu kilku ostatnich lat statuetki Grammy – nagrodę najbardziej znaczącą na rynku muzycznym. Większość z grup lub solowych artystów użyczających swojego głosu ścieżce dźwiękowej do filmu, to reprezentanci takich kategorii jak indie rock, pop rock, country, folk. Dobór wokalistów już z góry może sugerować niezbyt ciężkie, melodyjne brzmienia. Rzeczywiście, dość wyraźnie wyczuwamy kontrast między poważnymi treściami filmu a lekkimi tonami muzycznymi niektórych piosenek. Nie wszystkie utwory wpisują się w ten schemat, jak choćby ścieżka 5, czyli The Ruler and The Killer rapera Kida Cudi, który w zeszłym roku gościł u nas w Krakowie na Coke Live Music Festival.

Już z otwarciem muzycznej ścieżki doświadczamy mocnego uderzenia w postaci gitarowego riffu, skontrastowanego z delikatnym sopranem wokalistki, Régine Chassagne. Pisząc Abraham’s Daughter Win Butler z zespołu Arcade Fire przyznaje, że był zawsze pod wielkim wrażeniem tego, w jaki sposób utwór może oddziaływać na film. Drugi utwór z płyty to Tomorrow Will Be Kinder The Secret Sisters (Laura i Lydia Rogers), klimatem i wokalem przypominający kompozycje Nory Jones. Dwie siostry z Alabamy tworzą głównie muzykę country. W trakcie przesłuchiwania ścieżki trafimy również na dwa utwory Taylor Swift Safe & Sound i Eyes Open, które już zdobyły popularność w sieci. 22-letnia piosenkarka, mimo młodego wieku, zdobyła sobie całe rzesze fanów na całym świecie. W sumie wszystkie jej albumy rozeszły się w 13 milionach egzemplarzy, a ona sama zdobyła w zeszłym roku dwie nagrody Grammy. Pierwszy utwór w rytmie kołysanki, próbuje nas przekonać, że wszystko dobrze się ułoży. Druga z piosenek jest zdecydowanie bardziej rockowa, niż reszta utworów Swift i doskonale wpisuje się w historię filmu. Wokalistka ostrzega w niej przed permanentną inwigilacją i zaleca zachowanie czujności. Nawet podczas snu. Ciekawą pozycją jest Daughter’s Lament The Carolina Chocolate Drops. Zespół, składający się z 3 osób, zdobył w roku 2011 nagrodę Grammy za najlepszy tradycyjny album folk. Muzycy próbują przybliżyć tradycyjną, południową afroamerykańską muzykę z lat 20. i 30., klimaty bluegrass i początki jazzu, nadając im nowe brzmienie. W utworze z Igrzysk Śmierci głos wokalistki wybija się ponad instrumenty, jakby wygłaszając wyrok. W tle słychać jedynie grzechoczący dźwięk marakasów, przywodzący na myśl grzechotnika czyhającego na ofiarę. Grupa The Civil War (w składzie: Joy Williams i John Paul White) oprócz współpracy z Tylor Swift nad Safe & Sound dodała też własną pozycję do krążka – Kingdom Come. Tekst piosenki The Civil Wars napisali w drodze do Jackson Hole (Wyoming), zainspirowani cudownym widokiem górskiej doliny. W ich duecie wspaniale współgrają dwa przeplatające się głosy. Znajdzie się także coś dla fanów kina niezależnego i muzyków o irlandzkich korzeniach. Dla Igrzysk śmierci również Glen Hansard skomponował utwór. Ten muzyk może być szerzej znany fanom filmu Once w Polsce emitowanego w 2008 r. W tym też czasie film zdobył Oscara za Najlepszą Piosenkę Falling Slowly, autorstwa Hansarda. Myślę, że nikomu nie trzeba przedstawiać pop rockowej grupy Maroon 5, łączącej rocka alternatywnego z bluesowymi i soulowymi elementami. Autorzy takich hitów jak: This is Love, She Will be Loved, Makes Me Wonder, które zajmowały najwyższe miejsca na listach przebojów i jednego z ostatnich Moves Like Jagger (wspólnie z Christiną Aquilerą). Zespół wzbogaca ścieżkę dźwiękową utworem Come Away To the Water (Adamowi Levinowi, liderowi grupy, partneruje Rozzi Crane), raczej spokojniejszym niż większość ich piosenek. Fani zespołu ucieszą się z szykowanej na 26 czerwca nowej płyty. Najbardziej wpisująca się klimat country, z powodu rytmu wygrywanego na banjo, jest Run Daddy Run Mirandy Lambert, jednej z najbardziej znanych współczesnych wokalistek country. Płytę zamyka wokalistka Birds utworem Just a Game, której nosowy głos przywołuje w wyobraźni obraz zapłakanej dziewczyny, zmuszonej walczyć z przeciwnościami losu. Piosenka jest bardzo nastrojowa, idealnie wpisująca się w klimat muzyczny całej ścieżki i podkreślająca dramat filmowy.

Cała kompozycja, składająca się z utworów popularnych ostatnimi czasy artystów, mimo stosunkowo subtelnego brzmienia względem treści filmowych, bardzo dobrze współgra z filmem. Zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę sferę tekstową piosenek. Jednocześnie, co jest wielkim atutem tej ścieżki, bardzo przyjemnie słucha się jej w oderwaniu od obrazu filmowego, a kolejne pozycje muzyczne z płyty opowiadają całą historię Katniss i jej współrodaków, nawet gdy aktualnie nie widzimy ich na ekranie. Polecana także dla tych, którzy nie mieli jeszcze okazji obejrzeć filmu.

 

 

Nie ma więcej wpisów